BABAM
BABAM (ERDOĞAN İZGÖREN)
Ahmet Şerif İzgören
Kesinlikle günümüzün ideal baba profili değil. Bizi o deterjan reklamlarında gördüğünüz evlerde yaşatmadı. Karizmatik, havalı, zengin değil. Emekli olunca emekli ikramiyesi ile araba alabildi, 72 model bir vosvos. ‘ Baba anahtarı ver bir turlayayım’ diyebileceğin dönem sadece belediye otobüsü ile turlarsın. Bizim okulla ilgili (o da sadece okulla ilgili ve devlet okullarında okuyoruz) bir ek masrafımız olduğunda yakın bir arkadaşından borç alıp, 3-4 ayda onu kapatmak zorunda. Anne ev hanımı, üç kardeşiz. Finansal okuryazarlık neredeyse sıfır. Emekli olunca, ben arkadaşlarımdan gördüğüm için önerdim, ‘Baba bir dükkân aç tuhafiye vs çok çalışkansın para kazanırsın, boş durmazsın.’ ‘ Ben yapamam oğlum ticaret, para işleri‘ dedi. Bende bir hayal kırıklığı, çünkü etrafımız esnaf dolu ve o dönem esnaf iyi kazanıyor. Sonrası sağlık problemleri, diyaliz ve zor bir emeklilik yaşamı. 2007’de kaybettik babamı.
O babasını dört yaşındayken kaybetmiş. Annesi ‘baban bulutların ardına gitti’ dediği için hep bulutlara bakmış babam küçükken. Annesi çok fakir, okutamayacak küçük kasabada Demirci’de. Dayısı ise akıllı bir adam, Kenan Evren’le lisede sınıf arkadaşı, sonrasında kaymakam olmuş. Dayısı gittiği yerlere götürüyor küçük Erdoğan’ı oralarda okuyor, Havran, Kemaliye, dayısı nerede kaymakam olursa oraya okula gidiyor. Yani ilkokuldan itibaren anneden de ayrılıyor. Manisa lisesinde özel bir yurtta paralı yatılı okuyor.
Şimdi yazarken daha da fark ediyorum ki; çok zor bir hayat arkadaş. Küçücük kasabadan çık, küçücük çocuk sonra ta git Ankara’da DTCF yatılı okuma ihtimali yok. Askeriyeyi kazanıyor ordu yatacak yer verdiği için mutlu. Subay çıkıyor üniversiteden, öğretmen subay. Nasıl zor ve başarılı bir hayat aslında. Sonrası hep dürüstlük, kitap ve ilkelerle dolu. Üst katta bir dairede oturuyorlar, alt kattaki kiracı çıkıp yeni kiracı daha yüksek kirayla girince babam da kirayı arttırıyor. Ev sahibinin hakkını yemeyelim diye. Ev sahibi Tuğrul Amca ‘oğlum hem siz eski kiracısınız hem alt kat bahçeli her zaman daha yüksek kira öder’ diyor. Babam ‘olmaz, yakışmaz’ diyor aynı kirayı veriyor. Aslında Yeşilçam jönlerinden daha karizmatik, daha havalı.
Tüm o borç harç içinde bile hep kitap aldı, kütüphane yaptı. İnandıklarını savunduğu için, 19 defa ev değiştirdik biz. Sesini çıkarmasa iki tayinle mesleği bitiren öğretmen subaylar vardı o dönemde. Dün akşam TEV’de yüze yakın gence eğitim verdim ve onlara son söz ‘’Sesinizi çıkarın, haksızlıklara hep isyan edin.’’ diye bitirdim. Çünkü doğrusu 19 ev değiştirmek, ilkelerini değiştirmek yerine. Evimiz hep misafirlerle dolu oldu, bilgi, sevgi dolu misafirler. Onların dizinin dibinde oturup, neredeyse üniversite dersleri aldık. Şiirler okunurdu evde, Nazım Hikmet, Mehmet Akif şiiri karşılaştırmaları dinlerdik. Tarih üzerine tartışmalar. Oyun oynamayı çok severdi benimle, macera doluydu hayatım, uzun doğa yürüyüşlerine çıkardık. İpek böcekleri besledim, oğlaklarım oldu, tüm ağaçları, otları, bitkileri tanıdım. Sevgi dolu bir ailede.
Kaybettiğimizde dönüp bakıyorum; sadece sevgi gördüm, hep iyiye yönlendirdi, beraber balık tutmanın, yaptığımız uçurtmayı uçurtmanın, her an bir muzipliğin heyecanıyla büyüttü bizi. Ablamın üniversite sınavına gireceği yıl, klasik tayini çıktı Çankırı’ya. Ablam iyi bir okul kazansın diye o yaşında atladı tek başına Çankırı’ya gitti, biz Bursa’da devam ettik. Neredeyse her ay iki defa tren- otobüsle Çankırı’dan Bursa’ya geldi. Yıllar sonra Çankırı NBC okulunda kaldığı misafirhaneyi gördüm, dört kişi bir odada kalmışlar. Bugün üniversite öğrencisini yurtta o odada yatıramazsın.
Bugün imkân olsa karşı karşıya otursak ‘’ Baba’’ derdim ‘’ İnsan bir kere şikâyet etmez mi? Ben babasız büyüdüm. Annemden uzak büyüdüm. Hep yatılı okudum. Soğuklarda kaldım. Koca adamken kötü yerlerde kaldım. Bir kere söylenmez mi insan? Hasta oldun diyalizlere gittin zorlukla. Bir kere sağlığından şikâyetçi olmaz mı insan? ‘’ hep iyileri ve iyilikleri gördün ve yaşattın. Gerçekten çok iyi bir babaydın. Kalpten söylüyorum Babacığım.’ Derdim ‘’daha iyi bir baba olunamaz.’’ Yani benim için.
Sadece kitaplar ve iyilik bıraktın arkanda, bir de yüzümüzü güldüren çok şahane anılar.
İyi ki babamsın…
Mehmet (Demirci) Amca babamın çok yakın arkadaşı, baba yarısı derler ya öyle.
Bu yazıyı yazar mısın Şerif dediğinde, bu kadar ağlayarak yazacağımı tahmin etmiyordum.
Eminim siz gülümseyerek okursunuz.
Ben şimdi müsaadenizle gidip bir bulutların arkasına bakayım…
*
YAYINCININ NOTU
Yazar ve eğitim uzmanı Ahmet Şerif İzgören, kitaplarında ve çok sayıda konuşma ve seminerlerinde babasından sıkça bahseder. Mesela Uçan Halı Babam kitabında aynen şunları anlatır:
BİTMEYEN BORÇ
“(Babam) 1954’te Manisa’ya gider ve lise ikinci ve üçüncü sınıfı burada okur.
Burada bir özel öğrenci yurdunda kalır, harçlığını Ali Ağabeyi gönderir. O zamanlar banka, havale, EFT zor. O tarafa gidip gelen bir tanıdıkla gönderilir para. Bir seferinde parayı emanet ettikleri kişi parayı vermez on sekizine girmiş Erdoğan’a. Yurdun paragöz sahibi çağırır, “Nerede para?” diye sorar. Babam, “Henüz gelmedi” cevabını verince “O zaman paran geldiğinde gelirsin yurda” deyip dışarı atar genç çocuğu.
Okul sonrası Manisa’da bir parkta yatar gece. Ertesi gün, ders bitince yine parka gider. Okuldaki edebiyat öğretmeni Nazik Erik bir faytonla evine gitmekteyken parktaki başarılı öğrencisini görür, yanına çağırır:
-Erdoğan ne arıyorsun sen burada?
-Oturuyorum öğretmenim.
-Geç olmadı mı?
– …….
Gel bakalım faytona.
Nazik Öğretmen, nazik nazik Erdoğan’ı eve kadar sorgular, durumu anlar.
Evde ekmek kalmamış” deyip yüklüce bir para verir. “Hadi bakalım bakkala” diye yollar babamı. Babam elinde ekmek dönüp paranın üstünü uzattığında
Üstü senin.
Hocam olmaz.
Olur, olur.
Hocam ben bunu size uzun süre ödeyemem.
Ödeyeceksin.
_ ?
Nasıl biliyor musun? İşe başladığında, etrafında ihtiyaç içinde dürüst öğrenciler olacak, parayı onlara ödeyeceksin.
Babam o gün ağlaya ağlaya gidip yurdun parasını ödemiş, bugün anlatırken de ağlar. Ben de yazarken ağlarım.
(…..)
Nazik Anne bizim de annemiz oldu, bize yıllarca geldi, biz ona gittik. Evdeki adı hep Nazik Anne’ydi. Ben yatılı okulda okuduğum için daha az tanıyabildim; ama hep ailemden dinledim.
Birkaç yıl önce, Isparta Millî Eğitimi’nde 3 bin öğretmene bir konferans verdim. Nazik Anne beni aradı:
”Oğlum ne yaptın sen, burada benim elli yıldır yapamadığımı iki saatte yapmışsın, bütün öğretmenlerin gönlünü kazanmışsın.”
Ben, ona diyemedim ki “Nazik Anne senin bir gencin hayatına yaptığın katkının binde birini ben hayatım boyunca yapamadım. Allah bilir daha böyle kaç gence destek verdin, hayatlarını etkiledin. Bizimkisi hep yüzeysel, sense hep yüreklerinde yer ettin insanların.”
Sonradan annemden öğrendim ki babam o borcu öde öde bitirememiş. Bayram tatiline gidemeyen öğrencilerine bilet almış, kimine harçlık vermiş. O da “Borcunuzu başkasına ödeyeceksiniz” demiş gururlu, dürüst çocuklara.
Emin olun onlar da ödüyordur.”
*
Bu hatıraya biz de şunu ilâve edelim: Isparta’lı, idealist bir öğretmen ve insan sarrafı olan Nazik Erik (1919-2012) çok değerli bir edebiyat öğretmeni, önemli bir kültür ve irfan insanıdır. Nazik Hoca Kenan Rifai’yi, Samiha Ayverdi’yi ve eserlerini tanıdıktan sonra tasavvuf alanının derinliklerine daldı. Buradan öğrendiklerini çok iyi özümseyip içselleştirdi ve durup dinlenmeksizin öğrencilerine ve çevresindekilere anlattı. Öğretmenliği çok sevdi, pek çok öğrenci yetiştirdi. Ama bildiğimiz, sıradan öğretmenlerden değildi. Sınıfta, koridorda okul bahçesinde ve evinde müsait gördüğü öğrencilerine bildiklerini bıkıp usanmadan anlattı. Onların gönüllerini ve ruhlarını beslemeye özen gösterdi. Her birine kendilerini tanımalarını ve özlerindeki cevheri geliştirmenin yollarını da öğretti. İşte Öğretmen Albay Erdoğan İzgören de onun terbiyesinde yetişmiş şanslı biridir.
Ahmet Şerif İzgören, Nazik Erik (Nazik Öğretmen / Nazik Anne) hakkında hem kitaplarında hem de seminer ve konuşmalarında bilgiler verir; onun örnek hayatını ve davranışlarını kendine has üslubuyla canlı ve etkili biçimde anlatır. Ruhları şâd olsun.




Yorum gönder
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.